Wat is wijsheid...

Na een hoogtestage / vakantie met goede benen teruggekeerd naar Nederland, waar het al herfst bleek te zijn..

Door een afdaling met kletsnat shirt een  week keelpijn gehad, daar heb ik nog steeds een vervelend hoestje aan overgehouden..

De eerst volgende koers was de klimkoers Hansweert (TMZ).

Bij het inrijden een keer flink aangezet en de zeedijk opgeknald, met 45 km/h. Een snelheid die ik later in de koers (30x deze klim) niet meer haalde..

Ik had het gevoel alsof ik maar op een long koerste.. Na ongeveer 8 ronden werd ik gelost, daarna heb ik een semi-tijdrit gereden. Mijn benen voelden goed, eigenlijk leed ik minder pijn dan voorheen. Dit komt denk ik mede door de vele klimkilometers die ik in Italie maakte, gecombineerd met de test-tandbladen. Ik reed namelijk voor het eerst met ovale tandbladen. (grote dank aan www.beebikes.com ) Die ovale tandbladen zijn in een woord fantastisch! Ik testte voor het eerst koud vanaf de bank; 2 keer een stprint van 200 meter vanuit stilstand. Normaal gesproken lopen mijn benen dan helemaal vol met melkzuur, maar dit maal niet!! Een supergevoel!

Terug naar het gevoel van na de koers.

Wat is wijsheid, met nog 2 koersen te gaan? Niet 100% aan de start staan en het beste er van maken? Of goed uitzieken, herstellen en het negatieve gevoel gebruiken als trainingsmotivatie voor de voorbereiding voor het nieuwe seizoen..

 Maar voor nu; uitzieken, rusten, herstellen en opnieuw opbouwen!

Tjakkaaaaaaaaa!

  

 

De nieuwe Pantani is een Columbiaan?!

De nieuwe Pantani is een Columbiaan?!

 

Tot op heden zien we een mooi Giro, enige smet op de mooie roze trui zijn de valpartijen.

Een Giro d’Italia die opgedragen en geïnspireerd is op de grootste klimmer allertijden; Marco Pantani.

In iedere haarspeldbocht zie je spandoeken, Mercator Uno shirts en piratenvlaggen.

Pantani 

In Italie wordt de demarrerende klimmer nog altijd aanbeden. Wielrennen in zijn mooiste vorm; man tegen man een berg opknallen en wie als eerste boven is die is de sterkste!

In die strijd bergop werkt ieder grammetje tegen je.. bekend is dat Michael Rasmussen stickers van zijn derailleur pullektje om zo gewicht te besparen.

De echte klimmers lijken tegenwoordig uit Colombia te komen. Deze kleine en lichte mannen zijn eigenlijk hun gehele jeugd op hoogtestage geweest. In het Andes-gebergte is 3000m niets bijzonders. Nu het lijkt alsof er weer eerlijk gestreden word, is het eigenlijk bijna logisch dat deze mannen vooraan eindigen als het bergop gaat. Eén van deze Columbiaanse klimmers is Quintana, vorig jaar 2e in de Tour. Als hij klimt lijkt het alsof hij niet ademt, een gezicht a la madamme Toussau, fantastisch! Een van de mannen die de strijd aangaat met deze Columbiaanse klimgeiten is de italiaan Pozzovivo. Pozzovivo weegt 56 kilo, zesenvijftig kilo! Dat weegt een gemiddelde herdershond ook..

Het belooft nog een mooi tweede deel van de Giro te worden!

 

Regen-koers!

 

Wie deze week naar de Giro d ‘Italia heeft gekeken, weet wat regen kan doen met een koers..

 

Een lastig rondje (9 bochten op een parkoers van 1100 meter), nat wegdek, mos tussen de klinkers,  natte putdeksels en wind. Dat waren de ingrediënten voor een mooie koers in Oude Tonge.

 foto; Jacco Quist

Aangezien ik geen sympathie heb voor sprinters en sprints, is mijn doel dit seizoen om in ontsnappingen te zitten. In Oude Tonge lukte het me om zelf de beslissende ontsnapping te creëren.

 

Het was een erg selectief peloton, want het weer en de reputatie van het parkoers zorgden er voor dat er alleen bikkels aan de start stonden.

 

Het tekent wel de concurrentie die thuisbleef, mooi-boys en mooi-weer-renners?

 

In de laatste opwarmronde stopte ik, ik liet iets lucht uit mijn banden lopen. Iets wat ik nog nooit had gedaan, maar ik stuiterde over die klinkers. De hoge velgen wissel ik volgende regenkoers ook om voor lage denk ik.

 

In de eerste ronde creëerde ik de ontsnapping. Ik werd al wel bijna direct slachtoffer van mijn eigen succes, want ik werd er in de 2e ronde bijna vanaf gereden.. Op mijn tandvlees kon ik toch bijblijven bij mijn 3 medevluchters. We werkten goed samen, op 1 renner na. Uiteindelijk kregen we hem toch zover dat hij op kop kwam. Toen riep “laat hem gelijk een hele ronde kopwerk doen!”. Tja, we waren al bijna half-koers voordat ie op kop kwam, dus die steek leek mij wel gepast. Het blijf natuurlijk pokeren-schaken tijdens een koers, want als we hem zouden meenemen naar de streep.. Dan zou hij makkelijk kunnen winnen.

De vaste speaker van TMZ was helaas afwezig, want ik denk dat we 10 ronden hebben moeten schreeuwen/vragen wat de voorsprong was op de achtervolgers.. Dit niet wetende maakte het natuurlijk nog spannender..

Het leuk van zo’n kleine kopgroep is overigens wel dat de speaker iedere ronde de namen van de renners opnoemt, het ego wil ook wat nietwaar?

2 Ronden voor het einde viel de beslissing. Net toen ik iets achteraan zat (we hadden ondertussen namelijk 4 heren van de D-klasse achterhaald) gingen de 2 sterksten van de kopgroep ervandoor. Ik probeerde nog te reageren en het gat dicht te rijden, maar het pittige parkoers en de regen hadden me langzaam gesloopt.. Donders, net op het moment dat ik stuk ga, rijdt renner 4 bij me weg.. Ja inderdaad, hij die geen kopwerk deed in de 1e helft van de koers.. Whaaaa ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan! Dan word ik dus vierde, de meest vervelen plaats… De laatste rond gaat in, ik weet dat ik voldoende voorsprong heb op het peloton, dus rijd de koers uit op 85%. Ik kijk naar de eerste bocht, druk gebarend publiek, een motorrijder met fluoriderend vest zwaait.. Er ligt een renner op de grond,  even goed kijken, het is een van de 2 koplopers! Ik lig dus nu ineens weer derde, ik kijk in die laatste ronde 20 keer achterom, rijd de longen uit mijn lijf, maar ik zie de renner niet naderen. Gelukkig blijkt achteraf dat alles meeviel, hij doneerde alleen wat huid aan het wegdek van Oude Tonge..

 

Mijn eerste podium, toch een beetje een gekke bijsmaak omdat die renner viel . Maar de prijzen worden pas na de streep verdeeld.

Al met al een aantal waardevolle lessen geleerd, o.a. met betrekking tot bandenspanning, concurrentie, rijden in de regen.

 

Op het podium stond ik te klappertanden, 10 graden en regen.. Ik had nog even snel een droog ondershirt aan gedaan, maar dat hielp niet echt. Ook weer geleerd voor de volgende keer!

Volgende koers; 17 mei in Goes. 

 

3D-Schaken met hartslag 180+

Vandaag was het koers in Rilland, het was een mooi circuit met alleen een gevaarlijk obstakel 200 meter voor de finish; een rotonde..

De koers werd wederom aan elkaar gepraat door Kees Hoogerland, vader van. Hij waarschuwde de renners dat er niet door de berm of over het fietspad gekoerst mocht worden. Top. De kamikaze-coureurs zijn gewaarschuwd en zouden uit koers worden genomen als ze zich zouden misdragen. De puntjes staan op de ‘i’, iedereen staat geconcentreerd aan de start. Het is koers!

  https://pbs.twimg.com/media/BmyGmFqIAAAKiuJ.jpg

 

Koersen is schaken met hartslag 180 en met 50 km/h. Mensen vragen wel eens wat er zo leuk en / of moeilijk is aan wielrennen. Een klein inzichtje; je probeert je positie (goed voorin de groep) te behouden, dat betekent constant vechten voor je plekje. Naar voren rijden kost kracht en tijd, dus handhaven is het advies. Je moet in het oog houden of er renners wegrijden en of je die moet bijhalen. Is het nog 2 of 3 ronden tot het einde? Die man in het groen is groot en sterk, super om in zijn wiel te zitten. Maar handhaaft hij zijn positie goed? Kan hij normaal door een bocht? Achter die grote renner zie ik niet goed wie er op kop rijdt, en dus al vermoeid moet gaan sprinten. Waar komt de wind vandaan op het laatste rechte stuk voor de sprint? Wie won er al een premiesprint en kan dus sprinten? Welke renners sparen zich voor de sprint? Hè, veel renners uit Zeeuws-Vlaanderen vandaag, wel verschillende sponsoren, maar werken ze samen? Heb ik al veel met mijn kop in de wind gereden? Hoe voelen mijn benen? Welke pannenkoek dook er vorige bocht nog bij iemand binnendoor? Waar moet ik beginnen met sprinten? Op 200 meter? Wie heeft er vorige koersen gewonnen in de sprint? wat is dat rateltje, gelukkig niet mijn fiets. Wie is die renner, o een nieuw shirt. Dat zijn ongeveer de onderwerpen die door mijn hoofd flitsen..

 

Ik stond vooraan bij de start en ging als derde de eerste bocht in, voor reed een renner die direct (bedoeld of onbedoeld?) een gat liet vallen naar de koploper.

Ik twijfelde even, want die renner is er een die je niet moet laten rijden, maar het is nog lang naar de finish.. ik rijd 200 meter op kop en kijk om, een paar renners in mijn wiel en een gaatje naar het peloton. De renner achter me neemt over en we rijden met het gehele peloton naar de vluchter toe. De rest van de koers zijn er een paar vluchtpogingen, maar aangezien en uiteraard waait in de polder is er geen ontkomen aan. Het zal dus weer op een sprint aankomen. Dat wordt sprinten naar de rotonde voor een goede positie en dan een 2e sprint voor een goede einduitslag.

 

Het mooie van een rotonde is dat je als renner er vaak met een rotgang overheen kan denderen, even met het lichaam naar rechts en weer naar links en je bent er alweer voorbij.

Maar als je met 5 man naast elkaar op diezelfde rotonde aankomt stuiven, wordt het een soort trechter..

In de eerste ronde hoorde ik iemand op de voorposten nog roepen ‘voorzichtig he!’ , maar toen de premiesprints aan bod kwamen werd deze waarschuwing snel vergeten.

Het werd een strijd, wie laat er nog iemand tussen, wie durft er nog iemand voorbij te steken. Gelukkig ging alles goed gedurende de hele koers.

Het was een mooi koersdagje in Rilland! Nu nog alle Strava-data bekijken, Polar leeghalen, Mylaps bekijken voor de uitslag en Facebook afstruinen naar de foto’s..

 

Mooi man!

 

 

 

 

Lees verder...

13.. Het startnummer dat je niet wilt

13 

Het startnummer dat er voor zorgt dat je je schoenplaatje niet goed in je pedaal krijgt.

Het startnummer dat er voor zorgt dat je daardoor al direct 100 meter achter ligt bij de start en moet gaan jagen op het heilige windvrije peloton.

Het startnummer dat er voor zorgt dat je achter een valpartij zit.

Het startnummer dat er voor zorgt dat je al moet gaan jagen op een peloton direct na de start.

Het startnummer dat als je het met de hand zou schrijven ( zoals in 1985) het met een beetje verbeelding zelfs een neerwaartse spiraal vormt.

 

Maar omdat je het op zijn kop opspeld, voorkomt het dat je in de valpartij terecht komt. Het op zijn kop opspelden red je dag. Het resultaat zal nooit zo goed zijn als gehoopt, maar dat kleine beetje bijgeloof red je huid van het onverbiddelijke asfalt.

Want het kan altijd erger.. Het schoenplaatje had kunnen afbreken, ik had kunnen vallen. Dus meneer Cactus, want heeft men nu geleerd? Stay positive!

 

Dan zet je de volgende dag de tv aan, voor de Amstel Gold Race. Zit Thijs Zonneveld in de voorbeschouwing van de NOS een met een grijs shirt onder zijn jasje. Op dat grijze shirt is een startnummer gedrukt, op zijn op kop.. Yep, nummer 13.

 

Het lijkt alsof ‘13’ je eraan wilt herinneren dat het overal is..

 

De volgende koers zal ik alleen wel iemand spontaan voorlaten in de rij bij de inschrijfbalie..

Over Patrons, jury en uitkafferen

 

Vroeger…Toen waren er nog patrons

 

Na alle discussies over valpartijen in de media is er eigenlijk één punt wat er naar mijn mening te weinig belicht wordt. Het onderlinge respect onder de renners is verdwenen. Vroeger, als je de verhalen moet geloven, kreeg je van Hinault een hoek op je kaak als je het waagde om een half peloton via de binnenbocht in te halen, of in de sprintvoorbereiding een gevaarlijke manoeuvre uit te halen. Nu lijkt het alsof er niemand de baas is, of durft te zijn. Dit komt denk ik mede door de grotere belangen en de mondialisering, kun je de krantenkoppen al voorstellen als bijvoorbeeld Boonen een rechtse directe uitdeelt aan een renner van Movistar.. De pers duikt er bovenop, de sponsoren worden gelinkt aan agressiviteit. Toeschouwers filmen het met hun iphone, het filmpje wordt 4 miljoen keer bekeken op Youtube.. Dit is niet de vorm van naamsbekendheid die de sponsoren voor ogen hebben. De belangen zijn (te) groot geworden, ploegen zoeken sponsoren of proberen de huidige te behouden. Dan kan je het niet gebruiken dat een renner een klap uitdeelt en dit op diverse voorpagina’s, tijdlijnen, tweets en filmpjes terecht komt.

 

Hoe dit om te keren.. Bij mijn lokale wielerbond (TMZ, www.tmzzeeland.nl ) wordt er soms een korte preek gehouden voordat het startschot klinkt. Er wordt gemeld dat het niet toegestaan is om door de berm naar voren te rijden, er niet in Cancellara-style met de handjes los op het stuur mag worden gereden, enzovoorts. Nu is dit wat lastig met alle nationaliteiten in het profpeloton, maar een korte speech voor de start lijkt mij niet verkeerd. En dan niet door een ploegleider, maar door een jurylid. Juryleden mogen wat mij betreft toch al wat harder optreden, in de Amstel Gold Race werd ooit Rob Ruigh uit de koers genomen omdat hij te lang aan de ploegleiderswagen had gehangen. Dit soort beslissingen speelt zich vaak achterin de koers af, maar wat nou als men eens een renner per direct uit koers zet als hij over het fietspad raast? Dit is een officiële UCI-regel maar wordt nauwelijks gehandhaafd. Een scenarioschets; de bekende storm voorafgaand aan de Oude Kwaremont, een renner vliegt over het fietspad en wint 30 posities en komt in de kop van het peloton terecht. Pats-boem, een jury-motor komt naast hem rijden en mikt hem direct uit de koers. Dit geeft een signaal af aan de rest, men handhaaft de regels, garandeert zover als mogelijk de veiligheid voor publiek, en zet mogelijk een mentaliteitswijziging in gang..

 

Dus geachte renners, kaffer je collega eens uit als hij een idiote actie uithaalt… Laat dat hoeken maar aan die K1-jongens over..

 

Over schijfremmen, VDB, Brentjens en Samuel Sanchez

 

Schijfremmen op een racefiets..

 

Je ziet ze bijna bij ieder merk op een topmodel, schijfremmen..Ik vind het persoonlijk heel lelijk staan. Mijn inziens zitten er ook meer nadelen dan voordelen aan. Nadeel 1; gewicht. In een sport waarin ieder grammetje gewicht wordt verafschuwd zijn de grote logge gestaltes voorlopig nog een flink aantal gram te zwaar. Michael Rasmussen krijgt al kippenvel (mijn oprechte excuses voor de woordspeling) bij de gedachte.. De man die in zijn topjaren maar met 1 bidonhouder reed, de stickers van zijn frame pulkte, zou er geen seconde over twijfelen. “Disc brakes? No way! “. Nadeel 2; het gevaar bij valpartijen. Voor iedereen die wel eens een tandwiel in zijn kuiten heeft voelen prikken, hoef ik niets uit te leggen. Maar denk eens aan de gevolgen als het peloton in volle finale valt, met 60-70 km/h.. Dan worden die schijfremmen hogesnelheid messen, denk aan een kaasschaaf met die snelheid. Nadeel 3; het ziet er niet uit. In een (wieler)wereld waarin al met veel afgrijnzen naar de ass-savers in Milaan-San Ramo werd gekeken, zal deze al erg moeten wennen aan het idee van schijfremmen..

Maar aangezien er sinds een paar jaar een aantal fietsproducenten eigenaar is van een profploeg, zal er bij de UCI wel gepusht worden om deze noviteit te legaliseren. Trek, Giant en BMC zien natuurlijk graag de renners op de topmodellen rijden. Het is alleen wel te hopen dat dan het gehele peloton met schijfremmen rijdt en niet een select groepje, want anders denk ik dat Samuel Sanchez de Tour met 56 minuten voorsprong gaat winnen. Deze man gooit zich met ware doodsverachting in elke afdaling, in de Tour van 2011 gooide hij zich naar beneden en reed een gat van een paar minuten dicht.. Stel nou dat hij met schijfremmen rijd en andere toppers zónder, dan kan hij in de ‘bus’ omhoog rijden en in de afdaling het peloton en de kopgroep voorbij rijden en met een aantal minuten voorsprong over de finish komen..

Laten we hopen dat het niet zover komt, laat de schijfremmen maar lekker in het veld, op de fietsen van Brentjens en Nys.  Brentjens reed deze maand de concurrentie in zijn leeftijdscategorie weer eens als vanouds op een hoop, klasbakken worden niet oud. Ik zie hem zo ‘vorige week’ nog Olympisch kampioen worden in Atlanta.. Met Theunisse die 3 marathons in het middenveld liep, om hem 6x per ronde aan te moedigen.. Om te eindigen met woorden van de grote Sheldon Cooper; “change is never a good thing”.

Sheldon Cooper

Kusje erop?

Kusje erop?

 

Goed nieuws deze week; Boogerd, Breukink en Dekker willen een volledig Nederlandse wielerploeg oprichten. Ze zijn nog op zoek naar sponsors.. Naar afgelopen weekend kijkende, lijkt het mij een goed idee om eens bij de bekende Nederlandse drogisterijen aan te kloppen. Ik denk dat er dit weekend voor een kleine miljoen euro aan pleisters, steriele gaasjes en dergelijke is gekocht door de diverse ploegen en heren coureurs. Vooral in Noord-Europese landen lijkt er vaker en meer gevallen te worden dan in bijvoorbeeld Spanje. Een feit is dat ze daar zonder schroom een snelweg afsluiten voor de Vuelta en dat er in Nederland al 3 referendums en 17 gemeenteraadsvergaderingen nodig zijn om te beslissen of er een amateurkoers over een B-weg mag..Afgelopen weekend heb ik zelf ook weer gekoerst, de schade van een man of negentig na 2 uur koersen? Een sleutelbeen gebroken, een schaafwond van 50cm op de rug, schaafwonden op kin en elleboog..In de plaatselijke drogisterij hangt tegenwoordig een flatscreen-tv boven de balie. Door het groeiende aantal klanten, dat met grote regelmaat kiloverpakkingen pleisters kwam kopen en hun verhaal over de koers deed, is de eigenaar een fan van de sport geworden. Er lopen non-stop 4 vakkenvullers het 8 meter grote schap van pleisters bij te vullen. Ik verwacht persoonlijk dat hij na de zomer in een dikke Ferrari naar zijn zaak rijdt. Pleisters zijn big business!!

 

Als je ziet wat een marketingtechnische boost het sponsoren van een wielerploeg heeft opgeleverd voor ‘de bank die niet genoemd mag worden’, dan lijkt het mij een goed idee voor bijvoorbeeld Kruidvat of DA om een plekje op bijvoorbeeld de onderrug te bemachtigen. Dit is namelijk vaak een van de weinige plaatsen die bij een flinke valpartij ongeschonden uit de strijd komt.. Mooie doelgerichte reclame, het vel ligt op het asfalt, het bloed drupt in de sokken, de elleboog ligt open.. Dat vol in beeld en dan in koeienletters de naam van een drogist vol in beeld.. Dat is promotie die goud waard is, dus drogisterijen sla je slag!

 

 

 

 

Over Terpstra, KOM-metjes, een Vettel-vinger en Strava-namen

 

Hoe de koers ‘Dwars door Vlaanderen te winnen’, door Nikki Terpstra..

Wie deze winter Nikki Terpstra heeft zien knallen, rammen, laagvliegen en vooral winnen in de Zesdaagse van Rotterdam, wist het eigenlijk al; Terpstra zal zeer goed zijn dit voorjaar.

In die Zesdaagse van Rotterdam waar hij en zijn (ploeg)maat Iljo Keijsse klasse, rust, zelfvertrouwen en een winnaarsmemtaliteit uitstraalden. Op een bepaald moment reden zij binnen afzienbare tijd een ronde voorsprong bij elkaar, voor mijn gevoel binnen één ronde.. Dus voorwaarde 1 om ‘Dwars door Vlaanderen’te winnen is een zesdaagse winnen.

Voorwaarde 2 is dat men de Strava KOM (King of the mountain) behaald van het Kopje van Bloemendaal. Het was lange tijd een raadsel wie die KOM in bezit had, het stond op naam van enen Luca T. Dit klinkt als een crimineel, maar in werkelijkheid is dit de Strava-naam van Nikki Terpstra. In het verleden werden er in Zuid-Europa zakken bloed gevonden met namen van kinderen of huisdieren erop, in het nieuwe wielrennen zijn er dus pseudoniemen op Strava. Een positieve ontwikkeling in ieder geval!

Voorwaarde 3 is een goede ploeg; ploegmaten die de achtervolging stilleggen, ploegmaten die ook kandidaat winnaar zijn, een ploegleider met een kofferbak vol ervaring en dat zijn de voorwaarden.. Rest alleen het nog even te doen, in 2012 won Terpstra ook al deze koers. Hij noemde het zijn eerste ‘grote vis’. Het is al vaker gezegd, als men een bepaalde koers in het verleden heeft gewonnen, komt men daar graag terug, men staat in het programmaboekje of op affiches, dat geeft de renner moraal. Dan heb je ook al 5%  voorsprong op de concurrentie, hij had al zijn tijdrijderspakje aangedaan, het plannetje zat dus al in zijn bovenkamer te broeden sinds deze winter? Hij is in de spaarzame vrijetijd een autosportliefhebber, dit verklaart misschien ook wel zijn Vettel-vingertje toen hij over de finish reed. Het beloofd een mooi voorjaar te worden!

Echte mannen!

Milaan-San Remo 2014, hij was in ieder geval zonder bustransfers dit jaar.

Een fantastische Maarten Tjallingii die 270 kilometer in de aanval ging, in de zeikende regen. Tjallingii, een uitgesproken vegetariër, was de sterkste en laatste overblijver van een groep vluchters. Het vereist dan ook wel een lichte kronkel in je bovenkamer om bijna direct na het startsein in de aanval te gaan in een koers van bijna 300 km. Tjallingii, de man die er in zijn eentje voor zorgt dat een half peloton jeugdrenners vanaf vandaag vegetariër is..

 

De versie van 2013 zorgde voor heroïsche beelden, maar voor de chauvinistische volger was dit toch wel heel mooi om te zien. Een renner van het voormalig Nederlands Elftal Wielrennen (de bank die niet genoemd mag worden) de gehele middag vol in beeld, de amerikaanse Belkin marketingafdeling zat stralend achter de tv! Na de Tour van vorig jaar vragen zij zich toch al af waarom dat sponsoren van wielrennen zo goedkoop is en je zoveel tv-minuten er voor terugkrijgt..Dat hebben ze te danken aan een Amerikaan..

 

Een mooie ‘terug op aarde-tweet’ van Tjallingii; hij zocht nog vervoer voor Schiphol-Arnhem. Dat zie je toch niet zo snel in bijvoorbeeld de voetbal- of schaatswereld.

290km in de regen, met een kans van 1 op 200 dat je kunt winnen, in werkelijkheid natuurlijk nog kleiner i.v.m. knechten en kopmannen. Her en der werd al de vergelijking gemaakt met voetballers, die hadden waarschijnlijk na 270 meter er de brui aan gegeven, een swalbe gemaakt en voor het avondeten weer thuis op de bank gezeten. Fantastisch is het dan ook om te lezen dat Vincenzo Nibali zijn collega’s verweet geen b*llen te hebben. Met een aantal mannen in de grote groep, die ook liever de grote sprintkannonen er al zouden willen afrijden voordat ze aan de afdaling van de Poggio zouden gaan beginnen, was Nibali de enige van de grote namen die een aanval durfde in te zetten. De rest wachtte toch liever een sprint af en dat met Cavendisch nog in de groep, een gewaagd besluit als je het mij vraagt.

Als je op de finishfoto naar de gezichten van o.a. Cavendisch, Ciolek en Swift kijkt, dan hebben ze echt gigantisch afgezien. Als je zegt ‘afzien’ hoort de naam Paolini eigenlijk ook in die zin. De man had voorafgaand aan de koers een speciale helm en fiets gekregen van de sponsor, de man is gek van Ducati motoren en koerst ook als zodanig. De winnaar Kristoff omhelsde hem na de finish en bedankt hem voor zijn geleverde werk. Paolini was, net zoals in het WK in Firenze, zijn gewicht in goud waard voor een ploeggenoot. Tijdens dat WK redde hij in zijn eentje het hele italiaanse wielrennen. Hij bracht Pozzatto weer naar voren na een lekke band, legde het peloton stil toen Nibali het alsfalt kustte, reed Nibali weer naar voren, en sleurde nog even een tiental kilometers op kop.

 

290km in regenachtig weer, op gladde en slechte italiaanse wegen, en wonderwel maar 1 valpartij. In de laatste bocht gleden een paar renners onderuit, in de laatste bocht na 290 km!!

Het gebaar van Cancellara na de finish zei meer dan 1000 woorden, hij baalde vanuit t puntje van zijn tenen. Ik ben benieuwd hoe hij dit jaar de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix de concurrentie om hun moeder gaat laten roepen..